Stichting Steungroep Dappere Burgers
Stervensbuddyzorg & maatschappelijke communicatie rondom het autonome levenseinde
Onze bedrijfsgegevens
- Als ‘Stichting Steungroep Dappere Burgers’ ingeschreven onder KVK-nummer 93369964
- Box E7031 Kwikstaartlaan 42, 3704GS Zeist
- E-mail info@steungroepdappereburgers.nl
Hans Peltenburg
voorzitter stichting Steungroep Dappere Burgers
Ik ben al sinds 1981 samen met mijn partner Bram en samen hebben we een dochter. Ik kom uit een gezin met drie kinderen, met een oudere en een jongere zus. Bijna 42 jaar werkte ik als verpleegkundige. Ik begon ‘aan het bed’, vervulde later verschillende managementfuncties en werkte de laatste tien jaar als transferverpleegkundige. Sinds kort ben ik met pensioen. In mijn loopbaan heb ik veel stervende mensen verpleegd en veel palliatieve zorg georganiseerd. Ook heb ik meerdere patiënten mogen begeleiden tijdens hun euthanasietraject, tot aan het toedienen van de euthanatica toe. Dat deed ik ook in de tijd waarin euthanasie nog niet wettelijk geregeld was. Dat waren dappere dokters.
Tegelijkertijd heb ik vaak gezien dat euthanasie niet werd verleend. Die ervaringen hebben mijn overtuiging versterkt dat mensen zoveel mogelijk zelf regie moeten kunnen houden over hun levenseinde. Daarom geloof ik in de autonome route: zélf doen – als dat mogelijk is – en anders geholpen door een geliefde of een professional. De keuze over mijn levenseinde hoort voor mij in de eerste plaats bij mijzelf.
Vanuit die overtuiging heb ik in 2019 Stichting Steungroep Dappere Burgers opgericht. In 2024 hebben we vanuit de stichting de stervensbuddyzorg geïnitieerd. Met die zorg willen we mensen met een weloverwogen doodswens nabijheid, steun en menselijke aanwezigheid bieden. Niemand zou in zo’n ingrijpende fase alleen hoeven te staan. Tegelijkertijd zetten we ons maatschappelijk in voor meer ruimte voor eigen regie rond het levenseinde en voor verandering van wetgeving die die autonomie nu beperkt.
Bram Boer
penningmeester stichting Steungroep Dappere Burgers
Sinds 1981 ben ik samen met Hans. We hebben een dochter op wie ik bijzonder trots ben. Ik kom uit een gezin met zes kinderen. Mijn oudste broer koos al op jonge leeftijd voor een gruwelijk levenseinde. Voor ons gezin was dat een tragedie die nog lang heeft doorgewerkt. Na een reguliere loopbaan, onder andere bij het Nederlands Instituut voor Zorg en Welzijn, koos ik op mijn 45ste voor een omscholing.
In 2001 startte ik mijn Praktijk voor Lichaamsgerichte Psychotherapie, waarin ik nog altijd ongeveer één dag per week werkzaam ben. Een van mijn specialisaties was rouwbegeleiding. In die gesprekken hoorde ik veel schrijnende verhalen over levenseinden die bepaald niet vreedzaam waren. Ook in mijn privéleven heb ik als vriend of familielid meerdere keren euthanasie van dichtbij meegemaakt. Door het enthousiasme en de betrokkenheid van mijn man Hans ben ik mij verder gaan verdiepen in het zelfgekozen levenseinde.
In mijn werk als psychotherapeut is eigen regie altijd een vanzelfsprekend uitgangspunt geweest. Dat die eigen regie juist in de laatste fase van het leven zo beperkt kan zijn, vond en vind ik schrijnend. Als vrijwillig voorlichter bij de Coöperatie Laatste Wil heb ik mijn kennis over het zelfgekozen en zelf geregisseerde levenseinde verder verdiept. Ook de stervensbuddyzorg spreekt mij daarom sterk aan: juist rond een weloverwogen levenseinde kan menselijke nabijheid van grote betekenis zijn. Mijn ervaring en kennis zet ik graag in voor Stichting Steungroep Dappere Burgers, waarvan Hans voorzitter is en ik penningmeester ben. De overleglijnen binnen de stichting zijn dan ook kort.